सर

सर सांगुन आली।
घर लांघुन गेली।

मी हसलो एकदा
व्यथा सोडुन गेली।

पाप राहीले तसेच
गंगा वाहुन गेली।

लागली आग उरी
गावे पेटुन गेली

राहीलो जिथल्या तिथे
गर्दी रेटुन गेली।

--- प्रशेन ह क्यावल

बरी

पेटलेली वाट जिवघेणी बरी होती।
शेवटची मिठी चोरटी बरी होती।

वाटायचो सम्राट माझाच मी मला,
ती जवनीची मुजोरी बरी होती।

श्वास श्वासच होते, हुंदके नाही
कालची तेव्हाची हवा बरी होती।

मी नाही तुझ्याशी लढु शकत मित्रा,
तुझी आधीची ती दुश्मनी बरी होती।

इतके कसे रंग मी सांग भरु आता?
माझ्यासाठी रक्ताची रांगोळी बरी होती।

मी न रहीलो कुणाचा जवळीक झाल्यावरी
आपल्यातील पुर्वीची दुरी बरी होती।

शब्द आसवे माझी अन लेखणी रक्ताची
पण मैफीलीत दाद मिळते: "बरी होती!"

---- प्रशेन ह क्यावल

रुंद

शेवटचा उसासा रुंद होता।
तिला जीव जाळण्याचा छंद होता।

मदत मागु कुणाची गावात या
इथे हरेक दरवाजा बंद होता।

मी कुणाशी बोलु इथे तत्वज्ञान
जिथे गाव साराच मंद होता।

तु आली होतीस माझ्या चितेवरी
हवेत ओळखीचा तुझा गंध होता।

व्यर्थ गेले प्रयत्न शिकवायचा माणुसकी
प्रत्येकजण तिथे कत्तलीत दंग होता।

स्पर्शातील कशी स्पंदने जाणिवांची तुम्हाला
तुम्ही तेव्हा तुमच्याच मस्तीत धुंद होता।

मारले त्यांनी त्याला देवळात बसवुन
साय्राच गावात तो साय्रांनाच वंद्य होता।

--- प्रशेन ह क्यावल

अविर्भाव

त्यांचा मला मारण्याचा अविर्भाव मुद्दाम आहे।
मीही नाही साधाभोळा तेव्हढाच मी उद्दाम आहे।

सारेच ओळखतील मला गावात त्या
मी अजुनही तिथे, तेव्हढाच बदनाम आहे।

केले हलाल त्यांनी झटक्यात शेकडोंना
हटके न कुणी त्यांना, त्यांच्या मुखी राम आहे।

झिडकारले ज्यांनी होते हारल्यावरती मला
जिंकल्यावरी तयांचे, माझ्याकडे काम आहे।

का रडता उगीच तुम्ही माझ्या मरणावरी
मी खुशाल आहे, इथे आराम आहे।

---- प्रशेन क्यावल

निसर्ग

ही अशी हवा कुंद कुंद।
चाखतो मी पाऊस बुंद बुंद।

पसरली धुक्याची साय दाट
झाली धारा मदिरेत धुंद धुंद।

प्रणय झाय्रांचे जारी जाहले
कर जवळ आता मिठी रुंद रुंद।

जाहली बेफाम बिलगुन लतावेल
प्रणयात निसर्गाच्या गाव सुंद सुंद।

---- प्रशेन क्यावल

बढाई

बढाई धुरंधरांची खरी होती।
रास निष्पाप मुदर्यांची खरी होती।

तिला जावेच लागणार होते
तिची माझ्याशी यारी खरी होती।

भुलले कोणीच ना त्यांच्या बनावाला
माझी मृत्युवरी दावेदारी खरी होती।

नाही पुरा कुणाचाच जोगवा इथे
अहो, त्यांची लाचारी खरी होती।

कसे बांधतील माझ्या शब्दांना
माझी कोंडलेली प्रतिभा खरी होती।

--- प्रशेन क्यावाल

उपभोग

तुझ्या ओठांची साय ओठी लागली।
मी मलाच आता विसराया लागली।

उधळीत जा माझ्यावरी तू चुंबने
नुकतेच मी गोळा कराया लागली।

फिरु दे बेफाम हात शरीरावरी
मी कुठे जगाची तमा बाळगाया लागली।

मिसळ श्वास तुझा श्वासात माझ्या
धुमसती आग कधीची अता पेटाया लागली।

तुला उगीच वाटते तू मला उपभोगीले
मीच तुझ्या भोगात उमलाया लागले।

--- Prashen H Kyawal