राख

माझ्या चितेसमोरी, जी मलाच दिसली होती।
ती नश्वरतेची खुण, माझीच राख होती।

मी धावलो कैफात, धुंदीत यशाच्या,
दिसली मला मदिरेत ती, आसवांची रांग होती।

झुंझार ज्या क्षणाला, तलवार मी उपसली,
समोरी सेना खडी ती, मज बांधवांची होती।

झिडकारणाय्रा दुनियेने मज सलाम ठोकला ज्यादिवशी,
डोळ्यात तिच्या दिसणारी मझीच व्यथा होती।

मी धावत्या यशात, होउन धुंद-फुंद,
जी अनाहुत केली, माझीच चुक होती।

कोसळ्लो ज्या क्षणी मी, गर्तेत अपयशाच्या,
झेलले जीने मजला, मझीच दुनिया होती।

कितीक दिवस जी जळली, माझीच चिता होती,
आकाशाकडे झेपावली ती, मझीच आग होती।

घ्यावी गरुडभरारी होउन राखपक्षी,
कोंब पुन्हा फुलावे, माझीच आस होती।