बाभळीचे दु:ख

एक दिवस पुन्हा गेला
पुन्हा एक रात्र गेली
मी अशीच उभी एकाकी
नदी आसवांची वाहून गेली।

अंग काटेरी माझे
वाय्रासही बोचते।
रंग काळेशार माझे
रात्रीलाच शोभते।
शुष्क पनांसवे जिंदगी
जगायचीच राहून गेली। एक दिवस.....

पायाखाली उजाड रान
मुंग्या अंगा लुचती।
निर्जल मातीवरील खडक
झुळकेरसशी खचती।
त्याची वाट बघता बघता
मी जायाचीच राहिली। एक दिवस...

मुळ माझे खोल आत
सोडवेना मायापाश।
जल देऊन थकली धरती
दोष देऊन मी कशास?
खडक सारे अंकुरले पण
मी बहरायचीच राहीली। एक दिवस....

काय ऎकवू मी तुम्हाला
गज़ल माझ्या दु:खांची?
दु:ख माझे असे ज्याला
सर नही कशाची।
बाभळीचे देणे दुनिया
बघता-बघता भुलून गेली। एक दिवस.....