विरहदशा

बोलल्या जाईचना, सांगल्याविण राहवेना।
विशाल हे आयुष्य सखे, तुझ्याविण जगवेना।

गातात पक्षी, पानफुले, गाई आसमंत सारे,
स्रुष्टीचे हे गीत मजला, तुझ्याविण ऎकवेना।

चोचीत चोच घालूनी, खायचो एकेक दाणा,
समोर मझ्या पक्वान्न पण घास गळी उतरेना।

कैक केलेत पार मी, डोंगर तुझ्यासोबती,
एकटयाने पण अता माझे, पाऊलही उचलेना।

कळतात का तुज भाव माझे, कळतात का मझ्या व्यथा?
जिवघेणी विरहदशा ही, मज सखे सोसवेना।