हातात हात दे तू

हातात हात दे तु, श्वासात श्वास दे तू।
नाते मनाचे मनासी, हलकेच जुळवून दे तू।

मी बावळा मुका प्रेमवेडा, काहीच मजला सखे बोलवेना,
भाषा मनाची मनाने समजूनी, सादेस साद दे तू।

तू ओढ माझी समजून घेना, तू मन माझे जाणून घेना,
सोडूनी लाजभीड, सर्वस्व माझ्या, मिठीत झोकून दे तू।

तुझा स्पर्श माझ्या जगण्याची उभारी, तुझे हास्य मझ्या चेहय्राची झळाळी,
मझी सर्व सुखे घेऊनी सखे, मला तुझी दु:खे दे तू।

मी तहानलेला तुझ्या प्रेमाचा, मी सदा भुकेला तुझ्या स्पर्शाचा,
आतुरलेल्या ओठांस माझ्या, तुझ्या ओठांचा जाम दे तू।

नाते नव्हे हे सखे क्षणांचे, असे हे बंधन युगानुयुगांचे,
ऊनसावली असो वा असो सुख-दु:ख, सदैव मज साथ दे तू ।

प्रणयप्रार्थना

तुला चुंबावे असे वाटते, तुला कुस्करावे असे वाटते।
भले थोरलेसे आयुष्य हे, तुला बघत बघत जावेसे वाटते॥

तुझा श्वास माझ्या श्चासत गुंते, तुझा हात माझ्या हातात गुंते,
मोकळ्या विखुरलेल्या केसांत तुझ्या, सदैव मज गुंतावसे वाटते।

तुझे दोन डोळे जणू नयनबाण, तुझा स्पर्श घेतसे माझे प्राण,
तुझ्या मदभय्रा नजरेतील अव्हान, मज पुन्हा पुन्हा पेलावसे वाटते।

मी मत्त वारा सुसाट बेभान, तु वेल नाजुक, लवलवती छान,
माझ्या हर स्पर्शास तुझे लाजणे, लाजुन चुर होणे बघावसे वाटते।

तुझ्या मिठीत मझ्या बिलगण्यावरी, तुझे धुंद होणे मद्य प्याल्यापरी,
तो पूर तोडीतो बंध सारे, पुरात त्या वाहून जावसे वाटते।

कणाकणात तुझ्या फुलतो हा धुमार, तुझे श्वास गाती, छेडीता प्रेमतार,
तुझ्या पेटण्याने पुरा पेटलो मी, पेटुनी पेटुनी खाक व्हावसे वाटते।

ओसरे पूर तो, निचरे पाणलोट, शोषुनी रस तुझा, श्रमले माझे ओठ,
ठेऊनी मर्मबंधात अमीट कामसुख, तुला बिलगुनी रहावसे वाटते।

वारसदार

कळ्यांचेही फुलतांन काटे बनतात
त्या भूमीचा मी वारसदार।
पहाटेचा रविकरही जेथे रक्ताची लालीमा घेतो
त्या क्षितिजाचा मी वारसदार।

पुर्वजांनी जो सुरु केला
त्या जिवघेण्या धर्मयुध्दाचा मी वारसदार।
धर्म.... जो त्यांनी दिला...
स्वार्थाचा... त्याचा मी वारसदार।

मी पण पेरत चाललोय
रक्ताळलेली बीजे, ओलसर मातीत
उद्या निघणाय्रा दानवी कोंबांचे,
तुम्ही... वारसदार।

मी अंध झालोय
द्रोपदी वस्रहरणात सक्षीदाराची भुमिका घेणाय्रा ध्रुतराष्ट्राप्रमाणे।
पण आहे वेळ थोडा अजुन,
ठरवा.... व्हायचय तुम्हाला या वारश्याचे वारसदार?

तू

तुच साय्रा जगात अन् तुच माझ्या मनात आहे।
तुच आहे सादेत माझ्या, तुच हर क्षणात आहे।

निळेभोर आकाश तुच, तु नदीचा खळाळ आहे,
फुलांचा सुगंध तुच, तुच पानापनात आहे।

इंद्रधनुचे रंग तुच, तु कडाडती वीज आहे,
तुच काळ्या ढगांत अन् तुच थेंबाथेंबात आहे।

लेखणीही तुच माझी, तुच माझा शब्द आहे,
तुच माझे काव्य अन् तुच शायरीत आहे।

तु नाही कोणीपरी, तु नाही विश्वसुंदरी,
तुच पण प्रेयसी माझी, तुच माझ्या ह्र्द्‍यात आहे।

मी

इथे मी, तिथे मी, जिथे तिथे मीच मी,
जलात मी, स्थळात मी, कष्ठी-पाषाणीही मी।

विश्व माझे विशाल, विशालतेत मीच मी,
ग्रहात मी, ताय्रात मी, धुळीतही मीच मी।

सुर्यबिंब दिसे, टिंबापरी मज,
बिंबात मी, टिंबातही मीच मी।

जे रुप तुझे, तेच रुप माझेही,
तुझ्या रुपात मी अन् माझ्यातही मीच मी।

कोण मी? कोण तु? पुन्हा पुन्हा प्रश्न पडे,
वाटे त्या अम्रुताचा, पुत्र तु, पुत्र मी।

विरहदशा

बोलल्या जाईचना, सांगल्याविण राहवेना।
विशाल हे आयुष्य सखे, तुझ्याविण जगवेना।

गातात पक्षी, पानफुले, गाई आसमंत सारे,
स्रुष्टीचे हे गीत मजला, तुझ्याविण ऎकवेना।

चोचीत चोच घालूनी, खायचो एकेक दाणा,
समोर मझ्या पक्वान्न पण घास गळी उतरेना।

कैक केलेत पार मी, डोंगर तुझ्यासोबती,
एकटयाने पण अता माझे, पाऊलही उचलेना।

कळतात का तुज भाव माझे, कळतात का मझ्या व्यथा?
जिवघेणी विरहदशा ही, मज सखे सोसवेना।

अध्यात्माच्या हिंदोळ्यावर

अज्ञाताच्या पलीकडील, चंद्रलता मज खुणाविते।
मंद प्रकाशी किरणसखी ती, मज जवळ यावया डिवचते॥
झपाटून त्या गुढस्पर्शाने, झर्रकन मी पुठे सरसावतो।
मायेचे कुंपण काटेरी, बाजू सारण्या स्पर्शतो॥
वास्तवतेचा प्रचंड थारार, थरकापून मी मागे होतो।
झपुर्झत्वाचे ज्ञान नाहिसे, अज्ञानात मी पुन्हा नहातो॥
त्रिशंकु ही स्थिती मनाची, कसा बरे मी बाजूस सारू?
कसा जगू? मी कसा जगू?

तपास मझ्या भंग करण्या, मायामेनका नाच करते।
अद्वैतओढी पतंगाची या, पुन्हा पुन्हा डोर मागे खेचते।
अथांग सागर मेघ बनूनी, असाच कधीतरी बरसतो।
तो मोत्यांचा पाऊस मी, चातकचोचीने पीऊ पहातो॥
येता येता चोचित मोती, मध्येच का मग मेघ आटतो।
तुष्णाकित चातक बिचारा, आशाळभूत पुन्हा तसाच बघतो॥
झेपावणाय्रा मनाचे या, घरट्यामधेच का प्राणपाखरु?
कसा जगू, मी कसा जगू?

अशीच कितीदा वीज चकाकते, आलिंगन द्यावया हात देते,
रसरसलेल्य इंद्रधनूतून, गुढ ध्वनीने बोलाविते॥
कसला अमानुष सुगंध फेरुनी, मज पाशात ती आवळते,
मीही तसाच आवेगाने अभावित पुढे सरसावतो।
मदनाच्या आवेगाने त्या अज्ञातरतिला मिठी मारतो॥
पण का मध्येच सारे जलबिंदू, होती जळजळीत अग्नीफुले?
विरून जाते आग सर्व ती, राख बनून मी वापस येतो॥
ना ओला ना सुकलेला मी, ग्रिष्म पावसात कसा जळू?
कसा जगू? मी कसा जगू?

अध्यात्माच्या वेळुबनातूनी, शीळ फुंकित वारा येतो।
स्वरलहरींच्या नादासरशी, मज कसलातरी संदेश देतो॥
नदीचाही अवखळ निर्झर, खळबळ मनात उठवून देतो।
वहीवाटेवर उगमाकडच्या खुणेनेच मज जावया सांगतो।।
मीही भराभर धावत सुटतो, कैलासाचे शिखर गाठतो।
हिमशिखरे बघूनी ऊंचऊंच ती, मनातल्या मनी मी हर्षतो॥
पुन्हा खेळी ती कशी जीवघेणी, कुणितरी मजसंगे खेळतो।
क्षणात पुन्हा नदीकाठी मी, स्वत:च मग एक प्रश्न बनतो।।
पिकलेले हे पान मनाचे, वय्रासरशी किती हलू?
कसा जगू? मी कसा जगू?

असाच कितीदा शिखर गाठूनी, क्षणांत का मी तळास जातो?
कधी बसूनी विचार करतो, त्यासच कधी मी भाग्य मानतो।
पण तगमग तरी ती संपत नाही, त्रुष्णा कधीच भागत नाही।
झपाटूनी मी पुन्हा-पुन्हा, वाळवंटी असाच सागर शोधितो।।
कसे बरे हे संपवू सारे, मध्येच पुन्हा मी विचार करतो।
शिखंडी हि बनत नाही, कधी प्रक्रूती, कधी प्रव्रूत्ती बनतो॥
असेच होते पुन्हा-पुन्हा अन् असाच मी झुरून मरतो।
ना पोहतो कधी तरंगासवे अन् कधीच ना मी तळास जातो॥
असाच दिवस अन् रात्र बनुनी, जीवनभर मी कसा राहु?
कसा जगू? मी कसा जगू?

संपुर्ण समर्पण

ये सखे मज लिपटुन जा,
तुझे सर्वस्व मज देऊन जा।
रस माझ्या ओठांचा ओठांनी शोषूनी,
मज प्रेमात चिंब भिजवून जा।

तुझे रोम-रोम होऊ दे रोमांचीत,
होऊ दे तुझ्या सर्व व्रूत्तींना पुलकीत,
तोडूनी बंध सारे मला घट्ट बिलगीत,
तू हलकेच मझ्यात मिसळून जा।

होऊ दे स्पर्श माझा तुझ्या सर्वांगाला,
भेटू दे श्वास माझा तुझ्या श्वासाला,
घर्षू दे माझे शरीर तुझ्या शरीराला,
मज कामशास्र तू शिकवून जा।

उमटू दे चुंबनांचे ठसे सर्वांगावर,
नसू दे वस्त्रांचा ताबा शरीरावर,
तुझे अनाव्रुत्त शरीर माझ्या शरीरावर,
हरुवाळ तू झोकून जा।

जे न जाणी बंध, म्हणती त्यास प्रेम,
उधळे बेफाम जे, म्हणती त्यास प्रेम।
संपुर्ण समर्पण.... नाव त्याचेच प्रेम,
पाठ प्रेमाचे मजकडून शिकून जा।

मज जगू द्या

धुंदीत मज जगू द्या, कैफात मज जगू द्या ।
अश्रुंत पावसाच्या आगीत मज जगू द्या ।

आकाशी वेदनेच्या आभाळ दाटलेले,
सरींत या दु:खांच्या, चिंबीत मज जगू द्या ।

मुक्ती नकोच मजला, ना दर्शन ईश्वराचे,
तिच्याच फक्त तिच्या, ध्यासात मज जगू द्या ।

नसलो जरि काबिल मी, अंतिम त्या सुखाच्या,
मधुदंशी या स्म्रूतींच्या, पाशात मज जगू द्या ।

नाही इथे जरी ती अन आयुष्य भकास सारे,
बेधुंद त्या क्षणांच्या, अर्थात मज जगू द्या ।

काहीच अर्थ नाही, गुंत्यास या शब्दांच्या
वैराण नि:शब्दाच्या, अर्थात मज जगू द्या ।

सुन्या सुन्या स्वरांचे, उठले अता कल्लोळ,
सुनसान शांततेच्या, नादात मज जगू द्या ।

जीवन....... एक अग्नीकुंड!

जीवन.......
एक अग्नीकुंड-
भकभकतं ।
त्यातील ज्वाला.....
पहातात सगळ्यांना
गिळायची वाट ।

असतात संबधी अडचणीच्या
असलेल्या प्रत्येकास
टाकाव्या लागतात समिधा तिच्यात
इच्छेच्या, अकांक्षेच्या, स्वप्नांच्या !

आणि समिधाच संपल्या तर.....?
स्वत:च बनून समिधा.....
घ्यावी लागते उडी-
त्या नरभक्षक अग्नीकुंडात ।

जीवन.....
एक अग्नीकुंड-
ज्याने जळतही नाही पुर्ण!
तसच पोळलेलं, लक्तरलेलं शरीर घेऊन,
जळत-जळत जगावं लागतं....
मरेपर्यंत ।

ज्ञानदीप

तु चाल पुढे घेउनी
ज्ञानदीप हाती ।
पेटतील लक्ष-लक्ष दिप
तुझ्या सभोवती ॥

काय मर्यादांच्या तुझ्या
गातो रडगाणी ।
आठव तुझी जिद्द अन
कर याद इतिहासाची ॥

का भंग पावले
बाहू तुझे वज्ररुपी ।
होती तळ्पत तलवार ज्यात
तुझ्या सामर्थ्याची ॥

का होतसे आजही
मान तुझी खालती ।
लागली तुला नजर सांग
कुण्या भ्याडाची ॥

का मन हे झाले दगड
जेथे तरंगे होती उत्साहाची ।
परी घे समजून शेवाळही
फक्त साचते स्तब्ध पण्यामाजी ॥

चल उचलुन पुन्हा
अभिमानाने मान तुझी वरती।
तु जन्मा आला राजा म्हणून
तुला कसली रे भिती ॥

पुन्हा तळपू दे रणांगणी
तलवार तुझी भवानी ।
कर कलम शंभर शिरांना
एकच तुझ्या वारी ॥

मुंबई

छोट्या छोट्या माण‍सांची
छोटी छोटी मुंबई ।

मोठ्या मोठ्या मुंबईतील,
मोठी मोठी घरे ।

मोठ्या मोठ्या घरातील,
छोटी छोटी गाळे ।

छोट्या छोट्‍या गाळ्यातील,
छोटी छोटी माणसे ।

छोट्या छोट्या माणसांचे,
छोटे छोटे जीवन ।

छोट्या छोट्या जीवनातील,
रोजरोजचं मरण ।

छोट्या छोट्या माणसांचे,
छोटे छोटे मरण ।

छोट्याशाच स्मशानात,
छोटे जळते सरण।

- प्रशेन ह. क्यावल